پله پله تا ملاقات خدا

به نام خداوند خورشید و ماه 

که دل را به نامش خرد داد راه

جز او را مدان کردگار سپهر 

فروزنده ماه و ناهید و مهر 

به دانش گرایی و بدو شو بلند 

چو خواهی که از بد نیابی گزند 

ز دانش در بی‌نیازی بجوی

وگر چند سختی آید به روی 

ز نادان بنالد دل سنگ و کوه 

ازیرا ندارد بر کس شکوه

توانا بود هرکه دانا بود

ز دانش دل پیرو برنا بود

فردوسی