پله پله تا ملاقات خدا

انتظار من شبیه یک منتظرم….که هر دفعه نوای در ذهنم انتظارم را پایان میدهد و باز هم پس از پایان یک شروع دوباره و من تا ابد منتظرم منتظر ظهور یک کلام …یک نشانه….یک کلمه…انگار کلمات سخنان روح من هستند که هیچ کس جز خودم یارای شنیدنش را ندارد و من با نقاشی آن بر صفحه کاغذین، تو راهم در شنیدن نوای ذهنم شریک میکنم باشد که کلمه ای باشم برای پایان یک انتظار.

شبنم مبارکی

به نام خداوند خورشید و ماه 

که دل را به نامش خرد داد راه

جز او را مدان کردگار سپهر 

فروزنده ماه و ناهید و مهر 

به دانش گرایی و بدو شو بلند 

چو خواهی که از بد نیابی گزند 

ز دانش در بی‌نیازی بجوی

وگر چند سختی آید به روی 

ز نادان بنالد دل سنگ و کوه 

ازیرا ندارد بر کس شکوه

توانا بود هرکه دانا بود

ز دانش دل پیرو برنا بود

فردوسی

این روزها آنقدر سردر گم کلاف های خداوند هستم که تمام وجودم رو گرفته و من دنبال سرنخی هستم برای بیرون شدن از تمام بستگی هام….موندم آدمیزاد باید سکون و سکوت رو انتخاب کنه و تن به تقدیر گرفتاری درین کلاف پیچ شدن بده و منتظر کمک باشه یا …

من همیشه ی منتظر بودم …شاید هیچوقت به اون بعد انسانی که شعور و یاری رساندن به کلاف پیچ شده ها نرسم و مدام درگیر خودم و خودشناسی باشم ….

تازه بعدش درگیر اینم که خوب چی و شاید پایان صد ساله اول زندگیم ….

و هیچوقتنفهمم مفهوم زندگی چی بود و اصلا چرا انسان زاده شدم 

واقعا چرا انسان زاده شدم 

خدایا کمک…

 کلماتی در ذهنم در انتظار ورود و نقش بستن برگ کاغذ هستند

برای یک لحظه چو نوری می آیند و بر صفحه کاغذ جان می بازند

ولی جالب است با وجود مرگشان انگار زنده اند هر دفعه که کلمات را می خوانم آنها جان می گیرند

یعنی من انسان کمتر از یک کلمه هستم که نمیتوانم بعد از نبودم اثری شوم ماندگار که هر بار در یادی زنده شوم و در ذهنی این نقش بندم…

فوج فوج آدمها می آینده و بیشترشان مانند کلمات دفتر مشق ،تنها فقط می آیند که…

یاد دهند،عبرت باشد تا بیاموزیم …

ولی در این میان انسان هایی می آیند که مانند یک شعر ناب هستند…

می آیند ،می مانند، جاودانه می‌شوند و تا ابد در ذهن ما زنده هستند…

 می‌خواهم آدمی باشم همچو یک شعر ناب

شبنم مبارکی